تکیه بر دین


هــــــرکـــــــــــه آمــــد در جـهــان بـیـــداد کرد

خانه ی مظلوم ویران،خانه ی خویش آباد کرد


هیچ کس رحمی نکــرد بـر زیر دست وناتوان

بــــا وجودی که هـــزاران نــــاله و فریاد کرد


آدمــــی پـیــدا نــشد تــا بــــر قوی ناصح شود

بلکه بــر مظلوم و بــدبخت طعنه و ایراد کرد


لـــــذّت از شـــیــــــریـــن را پـــرویــــز بـــرد

سنگ را در کوه و دشت هموارآن فرهاد کرد


«بخشی» تـنـهـا متکی بر دین و قــــرآن مبین

با امـیـد روز عـدل در این جهان دل شاد کرد